Ayak baş parmağım rahat mısın?

Zeynep Selvili Çarmıklı‘nın “Pembe Fili Düşünme” kitabını okumaya başladım. Bana pek yakın gelen bir kısmını paylaşmak istedim. Kitabının başında panik atağının ortaya çıkışı ve onunla yaşamayı öğrenişini anlatıyor. Bir paragraf beni çok etkiledi ve tarif etti.

Panik ataklarım karşısında artık önlem almaya çalışmamam, o anlarda bana rahatsızlık veren duygu ve düşüncelerim dışındaki şeyleri de fark etmemi sağladı. Yüzümü öpen güneşin sıcaklığı, yağmurun ritmik sesi, bir çocuğun bir sokak kedisini sevişi, sıcak kahvenin bardaktan dans ederek süzülen buharı, beni taşıyan ayaklarımın yerle teması; tüm bunlar ve daha nicesi panik ataklarım esnasında da var olan şeylerdi. Kendimi bir adım geride durarak deneyimlerimi merakla gözlemleme konusunda eğittikçe farkındalık alanım genişlemeye başladı. Paniğim, anın başrolü olmaktan çıktı. Etrafındaki bulanık her şey netleşmeye başladı.

Bu cümlelerden sonra “gariplik bende değilmiş, bak işte tek değilmişim” dedim. Önemli bir sınavın önceki sabahı erkenden uyanmıştım, sanırım bahar finalleriydi. Etraf o kadar sessizdi ki tüm insanlar çalışmam için tıp oyununu oynuyorlar diye düşündüm. Hızlı hızlı kitaplarımı alıp masama yerleşecektim ki masanın kenarına ayak baş parmağımı çarptım. İçimden 29 harfi sadece “a” diye saydım. Birkaç saniye sınavı, sınavın önemini, dersi, kitapları unuttum. Hani bütün insanlık çalışmamı bekliyordu ya hikaye… Kimsenin umrunda değildi. Tıpkı benim üniversiteden mezun olduğumdan beri vize-final tarihlerini bilmediğim gibi. Dedim ki; bundan önceki beş gün de sınava girdim, ayak baş parmağım hep vardı ama farkında bile değildim. Ne bu parmaktaki rahatlık yahuu!

Bir de o sınav dönemi “bir kedim bile yok” şarkısına takmıştım, bu sınavlar bitecek o şarkı hala var olacak derdim. O sınavlar ve elbette niceleri bitti, bak buradayız. Hala Sezen’nin şarkısı aynı melodisinde, bir kelimesi de değişmeden duruyor. İşte hayatlarımız da öyle değil mi? Biz varız, yok olacağız ama dünya dönmeye devam edecek, Allah içimize ayak parmağımızdaki huzuru versin.

Saçma ama aydınlandım, şimdi ne zaman hayatımın merkezinde bir olay gerçekleşse ayak parmaklarımı oynatırım. Çok çok önemli olduğunu düşündüğüm olaylarda cesaret vermek için olsa gerek kıpırdayıverir canım parmağım.

Sizde Fikrinizi Yazın

Sayfa başına dön